Kamp Lucht!


Het spel is begonnen! Na een spannende start nemen we afscheid van de andere drie gezinnen, die gaan we de komende weken helemaal niet meer zien. Op het meer varen we allemaal een andere kant op, op weg naar mooie avonturen.


Wij bereiken de kust en begrijpen dat we naar boven moeten, het kamp heet natuurlijk niet voor niks Kamp Lucht. Na een lekkere klim maken we in de schemering onze eerste bivak gereed. Net op tijd voor het echt te donker wordt om nog iets te zien. Blijdschap alom want we hadden niet meer verwacht over slaapzakken en matjes te beschikken maar die liggen dus netjes klaar in het kamp. Net als eten voor drie dagen en een opdracht die we de volgende ochtend mogen openen. We groeten de sterren en rollen in onze slaapzakjes, de eerste dag zit erop!

En dan wordt je de volgende ochtend wakker met dit uitzicht!


We hebben dus voedsel voor drie dagen bij ons en gisteren hebben we dit in het donker meteen gerantsoeneerd. Netjes afgemeten ontbijt dus vandaag, bestaand uit haver met water en wat bramen. Want toen we na een goede nacht de slaap uit onze ogen wreven zijn we natuurlijk meteen opzoek gegaan naar iets eetbaars. Niet veel, niet groot maar toch een paar braampjes om ons papje mee op te vrolijken.


Hierna open we meteen de eerste opdracht. Een vlot bouwen, zo gaaf! Soms realiseer je je in eens dat iets eigenlijk op je lijstje had gemoeten met; Ooit Doen. Want varen op je eigen gemaakte vlot, dat is eigenlijk toch stiekem wel een kinderdroom. Na alles de berg te hebben opgesleept, mag nu alles weer naar beneden naar de plek waar we gisteren aan land zijn gekomen. En wacht er dus op een eiland midden in het meer een bewoner op ons! Die arme bewoner, want die moet nog een dagje wachten. Vandaag op dag twee bouwen we een vlot en morgen mogen we testen of onze bouwskills voldoende zijn of dat het toch zwemmen wordt.


De tocht naar beneden verloopt ondanks de hitte op rolletjes, het vooruitzicht om zometeen in het water te kunnen plonsen geeft natuurlijk ook wel een extra stimulans om lekker door te lopen.


Na een familieberaad vinden we een geschikt plekje voor onze volgende overnachtingen in Kamp Lucht. En ontdekken we in de bosjes een hele stapel planken die ooit zijn achtergelaten door een slordige Kroaat, waarvoor dank.


Met een steen die als hamer dient, halen we de spijkers eruit. We zoeken de mooiste planken uit de stapel en beginnen aan ons vlot. We hebben luchtbanden gekregen en flink wat touw. Dit moet wel goed komen.


Bij het kampvuur maken we de laatste beslissingen hoe we de mast en zeil gaan aanbrengen, want de wind die staat al de hele dag verkeerd. We moeten ons zeil kunnen wenden om het eiland morgen te willen bereiken want tegen de wind in varen gaat natuurlijk niet lukken. We zwemmen tot de zon onder gaat en krijgen niet genoeg van het staren naar de sterren. Voldaan kruipen we ons tentje in, morgen wacht een mooie nieuwe dag.


Vlaggetjes in de mast!


Want vandaag is een speciale dag. Na op heel veel plekken haar verjaardag te hebben gevierd, is hier wakker worden en jarig zijn wel heel speciaal. Hoera! Zilver maakt al 14 jaar deze wereld een beetje mooier. Geen taart maar wel een meegesmokkeld kaarsje in de havermoutpap, en een nieuwe buff die meteen van pas komt als cadeautje. Het grootste cadeau is natuurlijk dat we vandaag met elkaar zijn en met ons vlot het water op gaan.



De dag begint windstil, de cameraploeg is nog niet compleet dus wij vermaken ons in het water. Daarna de laatste knoopjes en we zijn er klaar voor.


De kampkist moet mee, ons vermoeden is dat daar de eilandbewoner mee in terug moet. We proberen er maar niet te veel over na te denken wat of wie die bewoner is, maar we hebben zo onze vermoedens.....


En daar gaan we! Met de wind vol in de zeilen. Dit vlot vaart als een malle. Maar wel de verkeerde kant op. De wind staat totaal verkeerd om het eiland te bereiken. Gelukkig heeft Marijke ooit een zeilcursus gedaan en is nog vol vertrouwen dat we aan de wind kunnen varen, overstag kunnen en al laverend het eiland gaan bereiken.

Dit is zo ontzettend leuk! Maar dat eiland, dat bereiken we dus niet. We slepen de boot terug naar ons startpunt, en dit is echt een flinke klus, in de hoop om nog een poging te mogen doen. Maar dit zit er niet meer in.


Als de zon langzaam verdwijnt, de wind gaat liggen en de stilte als een deken over het schiereiland valt, staren we zittend bij het kampvuur naar het eiland. Balen we? Mwha een beetje, als je een doel hebt dan wil je die graag behalen. Niet zo zeer voor de punten of het spel. Maar opgeven, daar zijn we gewoon niet zo goed in.


Maar niemand neemt ons deze mooie dag nog af, wat hebben we genoten!


Kijk hier de hele aflevering terug.

https://www.npostart.nl/last-family-standing/26-03-2022/BV_101407493